Video Games και “Ναρκωτικά”;

Η κλιμακα εθισμού στα Video Games…

Η κλίμακα εθισμού στα Video Games…

minecraft

“Ναρκωτικά”… ένα επίκαιρο θέμα προς διεξοδική ανάλυση. Θα υποθέσω, ότι όλοι οι αναγνώστες γνωρίζουν τί είναι το “ναρκωτικό” και τι συνέπειες επιφέρει, σε ατομικό ή και κοινωνικό πλαίσιο, και επομένως δεν θα προβώ στη διαδικασία εξαγωγής ορισμού. Παρ’ όλα αυτά, θα χαρακτηρίσω τον όρο με τις τρεις λέξεις, «ένας γλυκύτατος εθισμός»! Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, όταν λέω “γλυκύτατος”, παραπέμπω στο ωραίος -προς την έννοια του εθισμού-, αλλά όχι ταυτόχρονα στο ηθικός ή σωστός. Στο συγκεκριμένο άρθρο όμως, δεν θα ασχοληθούμε με το «τι είναι ναρκωτικό», ή με το «ποιες είναι οι αιτίες που μας ωθούν στη χρήση τους». Αντιθέτως, θα αναλύσουμε το επακόλουθό του, το στοιχείο του εθισμού και αν όντως τα video games, εθίζουν σαν “ναρκωτικό” έναν άνθρωπο.

Ξεκινώντας από το παρελθόν, το πρώτο βιντεοπαιχνίδι που έβαλε σε εθισμό αρκετούς παίκτες, και σε σύντομο χρονικό διάστημα κίνησε την προσοχή της κυβέρνησης το 1978, ήταν το γνωστό arcade “Space Invaders”. Συγκεκριμένα, το 1981, ο George Foulkes καθιέρωσε νομοσχέδιο για την απαγόρευση τέτοιου είδους παιχνιδιών. Ένα άλλο παρόμοιο γεγονός, συνέβει το 1988, με την κυκλοφορία του Narc. Το Narc είναι ένα arcade παιχνίδι, το οποίο έμεινε γνωστό στην ιστορία ως ένα από τα πρώτα έντονα βίαια βιντεοπαιχνίδια. Ο τίτλος, πέρα από το brutal στοιχείο του, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η “μαμά” ορισμένων μελλοντικών παιχνιδιών, που παρουσίασαν dealers και ναρκωτικά στο περιεχόμενό τους. Συνοπτικά, για την εποχή του, πέρα από τα υψηλά ποσοστά βίας και εθισμού, ίσως πρόβαλλε τον ίδιο τον “κύκλο του ναρκωτικού” στη gaming βιομηχανία.

Με την πάροδο του χρόνου, και σε συνδυασμό με την ταχύτατη ανάπτυξη της τεχνολογίας, το φαινόμενο αυτό άρχισε να αποκτά σοβαρές κοινωνικές διαστάσεις. Οι κυβερνήσεις άρχισαν να παίρνουν μέτρα, νομοσχέδια εφαρμόστηκαν -έχοντας ποινές για τους παραβάτες-, ινστιτούτα ψυχολογίας και διάφοροι οργανισμοί κινήθηκαν για την απαγόρευση βιντεοπαιχνιδιών, με στόχο την αποτροπή εθισμού. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, πραγματοποιήθηκαν αρκετές έρευνες, οι οποίες έδειξαν ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι μία μορφή “ναρκωτικής ουσίας” (φυσικά, μέχρι σήμερα υποστηρίζουν και αντίθετες απόψεις). Οι ερευνητές, έλαβαν βάση και πολλές τραγωδίες που διεξήχθησαν από εθισμένους gamers. Μέχρι σήμερα έχουμε δει ένα μικρό ποσοστό από δολοφονίες απερίσκεπτων ανθρώπων, οι οποίοι είχαν ως “κορώνα” τα βιντεοπαιχνίδια, και θέλησαν να τα προστατέψουν με οποιοδήποτε τρόπο. Επομένως, ήταν επακόλουθο να φτάσουν στο ερώτημα, «είναι άραγε τα βιντεοπαιχνίδια, τόσο εθιστικά όσο τα ναρκωτικά;».

Εάν το δούμε αντικειμενικά, σίγουρα τα βιντεοπαιχνίδια είναι εθισμός… και μάλιστα μεγάλος. Παρ’ όλα αυτά, κάθε τι που σε εθίζει δε σημαίνει ότι είναι ναρκωτικό. Επίσης, μου είναι δύσκολο –τουλάχιστον για εμένα- να ορίσω ως “ναρκωτικό”, έναν από τους αποδεδειγμένα καλύτερους τρόπους ψυχαγωγίας. Ακόμη, είναι φανερό ότι πέρα από τον εθισμό, ορισμένα βιντεοπαιχνίδια έχουν να μας δώσουν πολλά περισσότερα, από το gameplay. Αρκετά παιχνίδια μας μεταλαμπαδεύουν γνώσεις, ακονίζουν σε ικανοποιητικά ποσοστά τον εγκέφαλό μας, αλλά και μας δίνουν ηθικά διδάγματα.

Από την άλλη όμως, πολλοί θα είναι αυτοί που θα στηρίξουν την αντίθετη γνώμη. Εδώ όμως, υπάρχει μία διαφορά στην κατηγοριοποίηση των βιντεοπαιχνιδιών. Εάν είναι να χαρακτηριστούν τα video games ως μία μορφή “ναρκωτικών”, τότε σίγουρα δεν θα τα κατατάξουμε στα “βιολογικά ναρκωτικά”. Αντιθέτως, ο κατάλληλος όρος θα ήταν κάτι σε “ψυχολογική ναρκωτική ουσία”. Η προσέγγιση του ζητήματος με αυτόν τον τρόπο, είναι περισσότερο προσιτή και ορθή, διότι σίγουρα, ο εθισμένος gamer δεν θα έχει τις ίδιες επιπτώσεις που θα είχε από τα “βιολογικά ναρκωτικά”. Αντιθέτως, θα είχε ψυχικά θέματα προς αντιμετώπιση.

Συνοπτικά, τα βιντεοπαιχνίδια είναι μέγας εθισμός, αλλά διαφέρουν από την “βιολογική ναρκωτική ουσία”. Παρ’ όλα αυτά, η άνοδος των “μηχανών” τις τελευταίες δεκαετίες, οδήγησαν αυτήν τη διαδραστική μορφή τέχνης –που αποκαλούμε βιντεοπαιχνίδι-, να αποκτήσει κοινωνικές διαστάσεις. Σε τωρινό στάδιο, αυτά παραμένουν ένα σιωπηλό εθιστικό μέσο, που κινεί σε ορισμένες περιπτώσεις τα “μεγάλα κεφάλια”. Εάν ένα βιντεοπαιχνίδι θα χαρακτηρίζεται ως “ναρκωτικό” από την κοινωνία (σε γενικά πλαίσια) στο μέλλον, θεωρώ ότι είναι κάτι το απίθανο, διότι πάντα πιστεύω στην “αιώνια διαμάχη” που θα υπάρχει ανάμεσα σε gamer και μη gamer ανθρώπους-πολίτες.

Εσείς πιστεύετε ότι τα βιντεοπαιχνίδια είναι εξίσου εθιστικά με τις “ναρκωτικές ουσίες”; Ποια είναι η γνώμη σας για το ζήτημα;

 

Δείτε τα υπόλοιπα άρθρα της σειράς:

 

Video Games και Γυμνό, εδω

Video Games και Τέχνη, εδώ

Video Games και Θρύλοι (part 1), εδώ

Video Games και Γυναίκες, εδώ

Video Games και Θρησκείες, εδώ

Video Games και ¨Ειδήσεις των 8¨, εδώ