Tales of Berseria | Review

Η κλασσική χαρούμενη συνταγή των παιχνιδιών της σειράς Tales φαίνεται να κάνει ένα μικρό διάλειμμα, με το Tales of Berseria να παίρνει μια πιο «σκοτεινή» πορεία

Platforms
 
Genre
 

Όσο για τις περιοχές, ευτυχώς δεν βλέπουμε το πολύ κακό στοιχείο του Xillia 2, με τα απαράλλακτα τοπία, αφού υπάρχουν τεράστιες γεωγραφικές αλλαγές και όσα σημεία υπάρχουν ξανά, καταφέρνουν να έχουν την αίσθηση νοσταλγίας από το Zestiria (ή και το αντίστροφο αν τα παίζετε με διαφορετική σειρά). Παρότι όμως χρονολογικά τα δύο παιχνίδια απέχουν αρκετά, διατηρούν το fantasy setting, με σχεδόν μηδαμινή ύπαρξη τεχνολογίας.

Σε τέτοια παιχνίδια όμως, η ύπαρξη ιαπωνικού voice acting είναι πλέον απαραίτητη. Ωστόσο, ακόμα και στα αγγλικά οι χαρακτήρες δεν ακούγονται τελείως εκτός πραγματικότητας, με μόνη εξαίρεση να αποτελούν τα animated cutscenes, όπου το lip sync πάει περίπατο. Οι ηθοποιοί τις περισσότερες φορές καταφέρνουν να αποδώσουν καλά τα συναισθήματα των χαρακτήρων με κάποιες εξαιρέσεις. Ακόμα και το theme του καθενός είναι αρκετά ταιριαστό και πολλές φορές βαδίζει παράλληλα με την ιστορία του παιχνιδιού. Η κυκλοθυμική Velvet – πώς να μην είναι άλλωστε με αυτά που περνάει – κάνει τους διαλόγους πιο πικάντικους, όταν κάτι δεν της αρέσει.

Από τη μία, το σύστημα μάχης είναι πιο κοντά σε αυτό του Zestiria, έχοντας αφήσει πίσω το ψεύδο-3D που βλέπαμε μέχρι και το Xillia 2. Ωστόσο, το transition από περιήγηση σε μάχη, κάτι που στο Zestiria γινόταν με πολύ ομαλό τρόπο, δε φαίνεται να έχει περάσει και στο Berseria, το οποίο κράτησε μόνο τη διατήρηση της περιοχής που ξεκινάει η μάχη. Γενικά, έχει παραμείνει η λογική των ορατών encounters και η μεγαλύτερη αλλαγή που βλέπουμε βρίσκεται μέσα στις μάχες, κάτι που θα δούμε αναλυτικά αργότερα. Πάντως, το θέμα της μεταφοράς από την περιήγηση στη μάχη, έχει αρκετές λεπτομέρειες που παίζουν ιδιαίτερο ρόλο.

Υπάρχουν μηχανισμοί που σας βάζουν σε πλεονεκτική ή μειονεκτική θέση, ανάλογα τον τρόπο που θα αγγίξετε έναν εχθρό και θα ξεκινήσετε τη μάχη. Οι μηχανισμοί αυτοί εμφανίζονται μετά από αρκετές ώρες παιχνιδιού, όπως και τα περισσότερα πράγματα που θα δείτε. Το πιο σημαντικό όμως είναι η εμπλοκή με δύο εχθρούς, κάτι που θα έχει σαν αποτέλεσμα να κάνετε μια μάχη με πολλούς περισσότερους εχθρούς από ότι συνήθως, κάτι που με λίγη απροσεξία μπορεί να καταλήξει εύκολα σε game over. Ακόμα, εκεί αυξάνονται οι πιθανότητες να σας εμφανιστεί ένα Dire Foe στο τέλος της μάχης, που στην ουσία είναι ένα είδος boss και σε μεγαλύτερες δυσκολίες, θα το βλέπετε ακόμα πιο συχνά.

Σχετικά με τη δυσκολία του παιχνιδιού, από νωρίς ίσως χρειαστεί να ανεβάσετε ψηλότερα τον πήχη, αφού με τον τρόπο που λειτουργούν οι μάχες, εσείς θα κάνετε abuse ένα κουμπί και απλά θα θερίζετε. Ανεβάζοντας λοιπόν τη δυσκολία δεν είναι απόλυτο ότι θα γλιτώσετε από αυτό, αλλά είναι ένας καλός τρόπος να κάνετε την πρόκληση μεγαλύτερη, καθώς και να παίρνετε καλύτερα rewards στις μάχες. Όλα ακούγονται καλά μέχρι εδώ, ώσπου να φτάσετε στην τελευταία μάχη και να αναγκαστείτε να ρίξετε τη δυσκολία από το Hard, γιατί το difficulty spike που θα βιώσετε είναι απλά αδιανόητο.

Το ίδιο το combat έχει υποστεί τις μεγαλύτερες αλλαγές σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι της σειράς. Δεν υπάρχουν απλές επιθέσεις και κάθε χαρακτήρας έχει μια ποικιλία από close combat και magic. Όλα αυτά φέρουν ένα από τα πέντε elements του παιχνιδιού, με το τελευταίο να αποτελεί το neutral και όπως ήδη φαντάζεστε θα υπάρξουν bosses με resistances σε όλα ταυτόχρονα. Μπορείτε να φτιάξετε τα combos όπως εσείς θέλετε, ενώ υπάρχει και η επιλογή για auto attacks, που είναι στην ουσία αυτή που σας προκαλεί να κάνετε το button mashing abuse.

Σελίδες:
Περισσότερα νέα για το Tales of Berseria

Ασχολείται με games από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Προτιμάει να παίξει έναν τίτλο στο φουλ πριν μπει στην διαδικασία να του πετάξει ντομάτες ενώ στον ελεύθερο του χρόνο παίζει αρχαιολογίες. Επίσης είναι Pokemon Master.